نامه بسیار زیبای نادر ابراهیمی به همسرش

همسفر!
در این راه طولانی كه ما بی‌خبریم
و چون باد می‌گذرد
بگذار خرده اختلاف‌هایمان با هم باقی بماند
خواهش می‌كنم! مخواه كه یكی شویم، مطلقا
مخواه كه هر چه تو دوست داری، من همان را، به همان شدت دوست داشته باشم
و هر چه من دوست دارم، به همان گونه مورد دوست داشتن تو نیز باشد
مخواه كه هر دو یك آواز را بپسندیم
یك ساز را، یك كتاب را، یك طعم را، یك رنگ را
و یك شیوه نگاه كردن را
مخواه كه انتخابمان یكی باشد، سلیقه‌مان یكی و رویاهامان یكی.
هم‌سفر بودن و هم‌هدف بودن، ابدا به معنی شبیه بودن و شبیه شدن نیست.
و شبیه شدن دال بر كمال نیست، بلكه دلیل توقف است
 
عزیز من!
دو نفر كه عاشق‌اند و عشق آنها را به وحدتی عاطفی رسانده است، واجب نیست كه هر دو صدای كبك، درخت نارون، حجاب برفی قله علم كوه، رنگ سرخ و بشقاب سفالی را دوست داشته باشند.
اگر چنین حالتی پیش بیاید، باید گفت كه یا عاشق زائد است یا معشوق و یكی كافی است.
عشق، از خودخواهی‌ها و خودپرستی‌ها گذشتن است اما، این سخن به معنای تبدیل شدن به دیگری نیست .
من از عشق زمینی حرف می‌زنم كه ارزش آن در «حضور» است نه در محو و نابود شدن یكی در دیگری.
 
عزیز من!
اگر زاویه دیدمان نسبت به چیزی یكی نیست، بگذار یكی نباشد .
بگذار در عین وحدت مستقل باشیم.
بخواه كه در عین یكی بودن، یكی نباشیم.
بخواه كه همدیگر را كامل كنیم نه ناپدید .
بگذار صبورانه و مهرمندانه درباب هر چیز كه مورد اختلاف ماست، بحث كنیم ،اما نخواهیم كه بحث، ما را به نقطه مطلقا واحدی برساند.
بحث، باید ما را به ادراك متقابل برساند نه فنای متقابل .
اینجا سخن از رابطه عارف با خدای عارف در میان نیست .
سخن از ذره ذره واقعیت‌ها و حقیقت‌های عینی و جاری زندگی است.
بیا بحث كنیم.
بیا معلوماتمان را تاخت بزنیم.
بیا كلنجار برویم .
اما سرانجام نخواهیم كه غلبه كنیم.
بیا حتی اختلاف‌های اساسی و اصولی زندگی‌مان را، در بسیاری زمینه‌ها، تا آنجا كه حس می‌كنیم دوگانگی، شور و حال و زندگی می‌بخشد نه پژمردگی و افسردگی و مرگ، حفظ كنیم.
من و تو حق داریم در برابر هم قدعلم كنیم و حق داریم بسیاری از نظرات و عقاید هم را نپذیریم.
بی‌آن‌كه قصد تحقیر هم را داشته باشیم .
عزیز من! بیا متفاوت باشیم. 

منبع: www.charismaco.com

کودتای دیگری در راه است؟!

پس از واقعه دوست داشتنی؟! افتخاری و احمدی نژاد، حال که مردم به این نتیجه رسیده‌اند «برخی را گوش شنیدن ثواب نیست»، ظاهراً در آنسو تصمیم بر این است که آتش این بحث را همچنان روشن نگه دارند.  

مشایی که پس از اظهار نظرهای آنچنانی! شدیداً مورد انتقاد اصول‌گرایان و ولایت مداران قرار گرفته بود ظاهراً در سیستم دولت احمدی‌نژاد نقش همزاد دوم را ایفا می‌کند. سخنگویی که حرف دل احمدی‌نژاد را می‌زند و در عین حال فرصت می‌دهد که احمدی نژاد از اینگونه بحث‌ها برائت بجوید. حال مسئله این است: افتخاری -که آبروی خودش را در گرو طرفداری از احمدی‌نژاد گذاشت و با در آغوش گرفتن او خود را در معرض انتقادات فراوان قرارداد- برای احمدی‌نژاد چه باز خورد خطرناکی می‌تواند داشته باشد که مسئولیت پاسخگویی و دلجویی به گردن مشایی افتاده است؟  

و یا تهدید افتخاری به خروج از ایران چه معضلی ایجاد می‌کند که مشایی تصمیم به دیدار با او گرفته است؟  

آنچه که مسلم است، امروز دولت احمدی‌نژاد با چالش‌هایی بسیار مهمتر از دغدغه‌های یک خواننده روبروست. مشکلات پس از تحریم‌ها و در گیری‌های داخلی طرفداران سیاسی کودتا بیش از آن جدی است که بخواهد نگران مسائلی اینچنین باشد.   

مطمئناً دغدغه فرهنگ برای دولت، صرفاً تا جایی مهم است که ادامه دهنده و پذیرنده باشد. فراموش نکنیم که عمده نگرش و عملکرد دولت احمدی‌نژاد طی سال‌های گذشته بر پروپاگاند گسترده شده بود. اساس دروغگویی دولت نیز بر اساس یک محاسبه ساده بود. بسیاری از ایرانیان یا به اطلاعات دسترسی ندارند و یا با هیجان پذیرش یک افتخار بزرگ اصل دروغ بودن موضوع را فراموش می‌کنند- نمود بارز این مسئله اعلام کشف داروی ایدز بود که امروز بسیاری از ایرانیانی که این مسئله را افتخاری ملی قلمداد می‌کردند از گفتگو در باره آن پرهیز می‌کنند.  

این نگرش در مناظره‌ها چندان کار آمد بنظر نرسید و بیش از آنکه یک افتخار، دروغین به مدال‌های حلبی احمدی‌نژادی بیافزاید، او را رسوای بخش بزرگی از جامعه کرد. اما چه چیز باعث می‌شود چنین شیوه به ظاهر ناکارآمدی هنوز مصرف داشته باشد؟  

به اعتقاد من، طرح دعوت از خارج نشینان، برگزاری میهمانی‌های سفارتی در خارج از کشور، دعوت از هنرمندان، سخنان مشایی در باب ملی گرایی (علیرغم پیش آگاهی از مخالفت قشر عظیمی از طرفداران بیت و حکومت اسلامی) و حال دلجویی از افتخاری دو هدف عمده را نشانه رفته است.  

اول: نشان دهنده یک چهره تلطیف شده‌تر از حکومتی که به کشتار و عدم رعایت حقوق انسانی مشهور گشته است.  

دوم: ایجاد بستری مناسب برای انتخابات آتی.  

در مورد اول -که چندان هم ناموفق عمل نکرده است- با یک نگاه نه چندان عمیق به باز خورد اعتراضات درمورد شرکت‌کنندگان در همایش ایرانیان خارج از کشور، هنرمندان و افتخاری می‌توان دید که بخشی -هرچند نه بسیار بزرگ- از بدنه مردمی معترضین به حکومت با این شیوه برخرد موافقتی نشان ندادند و با عنوان «همه چیز راسیاسی نکنیم»، مواضع اینچنینی را فرا حکومتی قلمداد کردند.   

اما در مورد دوم، بنظر می‌رسد شمارش معکوس انتخابات آینده و ترس نداشتن جایگزین مناسب و از دست دادن قدرت، به یک دغدغه ویژه در دولت احمدی‌نژاد تبدیل شده است. با وقوع شکاف بین تفکرات اصول گرایان و با توجه به اینکه تنها نقطه پیوند میان اصول گرایان در حال حاضر آیت‌الله خامنه‌ای‌ است؛ این ترس شکل حادتری پیدا می‌کند.  

مدتهاست در مورد بیماری آیت‌الله خامنه‌ای صحبت می‌شود و اگر اینهم جزو دروغ‌های کودتا نباشد، نگرانی شرایط حکومت پس از مرگ آیت‌الله خامنه ای می‌تواند برای همه گروه‌های در گیر یک دغدغه جدی باشد.  

بخش بزرگی از روحانیت موافق، چندان روی خوشی به شیوه تفکری و نگاه احمدی‌نژادی هیچ وقت نشان نداده است و اگر تاکنون علیرغم اعتراضات گاه و بی‌گاه حرکتی نکرده صرفاً بر اساس اعتقاد به همان نقطه اتصال است.   

در عین حال سپاه و احمدی‌نژاد نیز خیال ندارند آنچه را که با بدنامی فراوان به چنگ آورده‌اند، به این راحتی واگذار کنند. این است که بدنبال یک جانشین مناسب برای احمدی نژاد می‌گردند.  

با توجه به احتمال ریزش بسیاری از طرفداران فعلی حکومت به نفع مرجعیت تمامیت خواه، سعی احمدی‌نژادی‌ها این است که باساختن چهره‌ای معتدل، ملی‌گرا و هنر دوست در میان ایرانیان داخل و خارج بستر را برای در دست داشتن حکومت به مدت ۸ سال دیگر آماده کنند. این به نوعی شکل ایرانی الگوی روسی است. کاری که ولادیمیر پوتین پیش از این در مورد دیمیتری مدودف انجام داد و نتیجه بخش هم بود.   

به همین دلیل است که گناهان به مرور، صرفاً پای بیت‌نشین‌ها نوشته می‌شود و دولت از پذیرش مسئولیت ادعاها شانه خالی می‌کند. احمدی نژاد و طیف وابسته به سپاه امیدوارند روند اعتراضات مردمی در طی دو سال آینده به نوعی خستگی و سرخوردگی منتهی شود و در نهایت ایشان مفهوم آزادی را با یک سری امتیازات مقطعی و نه چندان متداوم عوض کنند.  

و به همین دلیل است که امروز مشایی نقش مدودف را در فضای اجتماعی و سیاسی ایران ایفا می‌کند. نقشی که چندان هم بی‌ثمر نبوده است.

«ع.ر» یکی از شرکت کنندگان در راهپیمایی 25 خرداد 1388 است. راهپیمایی پر افتخاری که با حضور چند میلیونی معترضان به نتیجه انتخابات مبدل به یکی از بیاد ماندنی ترین حرکت های مردمی در چند ساله اخیر شد. هر چند که پایان آن فاجعه ای فراموش نا شدنی را رقم زد.

هنگام غروب بود، پس از یک راهپیمایی طولانی، چهره ی مردم حاضر در میدان آزادی سرشار از غرور و پیروزی بود. آنچه را میخواستند، با سکوتشان و حضور میلیونی شان گفته بودند. زمزمه های جمعیت در باره فردا بود و حضوری محکمتر و پر تعداد تر، برای اثبات حقانیتشان؛ که ناگهان صدای شلیک گلوله از یکی از کوچه های میدان آزادی به گوش می رسد و فریاد های «می کشم، می کشم، آنکه برادرم کشت.»

«درست زیر دیوار گردان عاشورا-در میدان آزادی- نشسته بودم. آن بسیجی مدام شلیک میکرد. چند نفر زخمی و کشته شده بودند. شب تلخی بود».

«ع.ر» درست در همانجا بود و از گلوله های شلیک شده بی نصیب نماند. یکی از گلوله ها به پیشا نیش اصابت کرد و پس از آن…..

بسیاری او را جزو کشته شدگاه روز 25 خرداد محسوب کرده بودند. او زنده است. از مرگ باز گشته اما سرشار از ترس و نومیدی. ناچار است نام خود را پنهان کند، چون هنوز در ایران خانواده دارد و از اتفاقی که ممکن است برای آنها بیفتد واهمه دارد.

هنوز جای زخم گلوله را بر پیشا نیش می شود دید. و این از مرگ باز گشته اکنون بیش از 4 ماه است که در ترکیه بسر می برد. هنگامی که بدانیم هنوز برخی قطعات گلوله در سرش به جا مانده است، تصور کردن تلخی این 4 ماه چندان دشوار بنظر نمی رسد.

این در حالیست که امور پناهندگان سازمان ملل هنوز جواب درستی به این ایرانی از مرگ باز گشته نمی دهد. حال پرسش اینجاست، چه چیز می تواند اولویت پذیرش یک انسان باشد؟

کسی که هنوز از اثرات ناشی از جراحت اولیه دچار مشکلات عدیده ای است و باز مانده گلوله در سرش می تواند منجر به پارگی شریان های مغزی و در نهایت  مرگ او  شود؛ چه چیز را می بایست ثابت کند تا لایق جایی امن و امکانات پزشکی و انسانی در خور، باشد؟

یك اتفاق بسیار ساده باعث شد تا چندی پیش بزرگ‌ترین مجموعه مومیایی‌هایی عصر جدید كشف شوند. این اتفاق در حالی افتاد كه دخمه صومعه سیسیل ایتالیا گشوده شد و بازدیدكنندگان از این دخمه، نزدیك به 8 هزار جسد مومیایی شده در حالی كه با میخ‌های درشت به دیوار آویخته شده بودند را كشف كردند.
باستان‌شناسان در بدو ورود با اتاقی روبه‌رو شدند كه پر بود از اسكلت‌های بی‌شمار انسان‌هایی كه كنار هم ایستاده بودند و نكته قابل توجه آن بود كه تمامی مومیایی‌ها بر اساس شغلی كه داشتند كنار هم قرار گرفته بودند. آنها در بدو ورود با اتاقی مربوط به دكترها، اتاقی مربوط به زنان، اتاقی مربوط به دخترهای ازدواج نكرده و البته اتاقی نیز مخصوص كودكان روبه‌رو شدند.
باستان‌شناسان پی‌بردند این اجساد كه به طور طبیعی مومیایی شده‌اند مربوط به مراسمی مذهبی هستند كه در نوع خود بی‌نظیر است

براساس اطلاعات به دست آمده، قدیمی‌ترین نعش موجود در این مقبره مربوط به راهبه سیلوسترو گابیو مربوط می‌شود كه سال 1599مرده است. باستان‌شناسان او را سرسلسله جمع شدن این همه مومیایی كنار هم می‌دانند. او معتقد بود هوای خشك می‌تواند باعث ایجاد مومیایی طبیعی در انسان‌ها و البته زندگی دائمی آنها شود. به همین علت جنازه‌ها را از دیوار آویزان می‌كرد تا مایعات درون بدن آنها بتدریج خارج شود و سال‌ها بعد جنازه‌هایی كه مانند میوه‌های خشك شده تغییر حالت داده بودند را با سركه می‌شست و بعد از آن بود كه لباس‌های مردگان را برای ایستادن همیشگی‌شان در حالت مومیایی تنشان می‌كرد.

وقتی بر اولین پله این دخمه قدم می گذاریم به یاد این جمله از دانته بر روی کتیبه‌های دروازه‌های جهنم می‌افتیم: هرکس وارد اینجا می‌شود باید رویاهایش را رها کند.

زیرزمین این صومعه به پنج راهرو تقسیم شده است: بخش مردان، بخش زنان، بخش کشیشان صومعه، بخش راهبان و بخشی برای افراد بلند مرتبه جامعه همچون ارتشدارن، دانشمندان و وکلا.
در بخش زنان قسمتی را نیز به دختران باکره اختصاص داده‌اند، که در آن، چهار دختر باکره در کنار یک صلیب آویزان شده اند.

منبع: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ/ مریم محبعلی نژاد

برای دیدن نمایش پرده‌ای کلیک کنید.

علیرضا افتخاری را همیشه خواننده ای فرصت طلب و توجیه گر می دانستم. چه آن زمان که ترانه های دلکش را خواند و چه بعدها در کنسرت رشت و چه امروز.

یکی از مشخصات بارز علیرضا افتخاری استفاده بهینه از شرایط موجود به نفع شهرت هر چه بیشتر است. همیشه هم در صورت وقوع فاجعه توجیهی برای گریز از مهلکه دارد. اما اینبار فکر میکنم درایت فرصت طلبانه اش چندان بکار نمی آید. در آغوش گرفتن محمود احمدی نژاد، کسی که اتهام تقلب، تجاوز و قتل هنوز بر شانه هایش سنگینی میکند، چندان ایده ی جالبی بنظر نمی رسد.

متاسفانه افتخاری، در توجیه عمل غیر قابل تو جیه خود به مسیری میرود که اورا هرچه بیشتر از مردم دور میکند. اگر این شگرد جدید اوست باید بگویم بسیار هم در ایستادن مقابل مردم موفق عمل کرده است.

بگذارید نگاهی به توجیهات اخیر ایشان بیندازیم:

• ·         هر کس هر نیتی می خواهد داشته باشد، داشته باشد. من وقتی با رییس جمهورمان رو به رو می شوم، باید چه واکنشی نشان دهم، باید احترام بگذارم. ادبم را به جا بیاورم. من که دنبال سیاست نیستم.
  وقتی شخصی مثل رییس جمهور یا هر کس دیگری مقابلم بایستد، من می بوسم‌اش. من خاک پای همه‌ام. مثلا من چه می خواهم. چه نیازی دارم آخر؟ هر کس جای من بود همین کار را می کرد.

جناب آقای افتخاری، نه هرکس جای شما بود همین کار را نمیکرد، مگر آنکه طمع موقعیت و مقام داشته باشد. خیلی ها دنبال سیاست نیستند، اما احترام به خونهای ریخته شده و زندانیان و خانواده آنها انسانیت است نه سیا ست. در آغوش کشیدن کسی که مولود فجایع غیر انسانی است رعایت ادب نیست. و اینکه چه میخواهید؟ سوال مردمی که باعث شدند شما مبدل به علیرضا افتخاری بشوید هم همین است. چه میخواهید که مردم به شما ندادند و بخاطرش ناچارید دستی آغشته به خون را بفشارید.

• ·         یک‌سری می گویند نباید این کار را می کردی. آن ها نمی فهمند. من این را روی حساب این می گذارم که خیلی ها داغ‌اند و نمی دانند. وقتی من در همایش صدا و سیما دعوت دارم و روز خبرنگار است، باید ادب به جا بیاورم و از شخص اول که آنجا نشسته تا هزارمین نفر باید به همه عرض ادب کرد.
  می گویند افتخاری چرا این کار را کردی؟ ادب به جا آوردن، چرا ندارد.

جناب آقای افتخاری، آنها که نفهم خطابشان میکنید مردم ایرانند و مطمئن باشی از کسانی چون شما که طومار فرصت طلبیشان بر همه عیان است بیشتر میفهمند. شما هرچه هستید و هرچه دارید از صدقه سر همین جماعت بقول شما نافهم است. شما که داعیه ی ادب دارید، در برخورد با مردم ادبتان کجا بود؟ آن زمان که به دروغ قرار اجرای زنده با مرم گذاشتید و زورتان آمد صدایتان را برای مردم خسته کنید ادبتان کجا بود؟

لطفاً کمتر مارا بخندانید. یعنی شما همه کسانی که در آن جمع بودند، از جمله مستخدمین و پیشخدمتها را هم در آغوش گرفتید؟ یا آنکه در آغوش گرفتن آنها جزو قوانین موضوعه ی ادب شما نیست؟

یعنی شما هرجا که میروزد از کوچک و بزرگ همه را در آغوش میگیرید؟

• ·         طرفدار من خداست. من برای خدا خواندم. نخواندم که بقیه بخرند. هیچ وقت برای بنده های خدا نخواندم. خدا به من این صدا را داده، آنها باید هوای من را داشته باشند و حرصم ندهند و من را نگه دارند. نه این که سنگ جلوی پایم بیندازند. نه این که تهدیدم کنند و تو سایت مدام کامنت های تهدید بگذارند.
  من ادب به جا آوردم. آن ها به من بی ادبی می کنند. من که نرفتم فالوده بخورم.

هر کسی می خواهد من را تهدید کند. اما شماهایی که 30 سال است برایتان خوانده ام، بدون چشم داشت، سنگ پرانی نکنید. من از آن آدم هایی نیستم که نان را به نرخ روز بخورم. ببینم کجا می خواهم کنسرت بدهم که دورم شلوغ شود. من برای خدا می خوانم. همین.

جناب آقای افتخاری، اگر صرفاً برای خدا میخوانید پس چرا دستهای بنده غیر خدا را می بوسید. شما خداوندتان را هم اشتباه شناخته اید. خداوند کجا گفته است ظالم را در آغوش بگیر و مظلوم را نافهم خطاب کن. چه کسی گفته باید هوای شمارا داشته باشند مردم؟ مگر چه کردیدی که منت آنرا بر سر مردم میگذارید؟

شما که نرفتید فالوده بخورید؟ یعنی از منظر شما فالوده خوردن گناهش کمتر از در آغوش گرفتن ظالم است؟ ای وای بر ایران و بدا به حال سرزمینی که چون شمایی داعیه ی هنر مندیش را داشته باشد.

شمایی که سی سال «بدون چشم داشت» خوانده اید حتماً مبالغ هنگفت کنسرتهایتان که از صدقه سر همین مردم نافهم جمع می شد، خرج امور خیریه و بی بضاعتان می شد.

شما اگر نان را به نرخ روزهم میخواستید بخورید با چنین حرکتی نمی بایست به میلیونها ایرانی -که تک تک افتخارات و نامتان را مدیون آنها هستید- چنین توهینی روا می داشتید.

• ·         باز هم رییس جمهور یا هر کس دیگری که به من لبخند بزند و محبت کند را در آغوش می گیرم. ادب هیچ وقت کهنه نمی شود. گفت بی ادب محروم شد از لطف رب، ما بی ادب نیستیم. نسبت به کسی که احترام‌اش واجب است، احترام می گذارم. کار خلافی نکردم که تحت شرایط احساس دیگران پشیمان شوم.
  اصلا دیگر نمی خواهم کسی صدایم را بشنود. خطاب به آدم هایی که با صدایم زندگی کردند، بزرگ شدند و ازدواج کردند. اگر خطایی از من سر زد، از دیوار خانه کسی بالا رفتم، یک ریال به کسی تعدی کردم، سر من را ببرید. تمام این مردم را دوست دارم و مطمئن هستم آن ها هم من را دوست خواهند داشت.
  هنر و موسیقی که بحث جناحی نیست که آدم این طرفی باشد یا آن طرفی. هنرمند اصلا با سیاست کاری ندارد. من همه جا همیشه حضور داشتم. همه را هم یکسان دوست دارم، چون من جناحی نیستم.

جناب آقای افتخاری ، این کلاه برای سر شما گشاد است و از این نمد کلاهی آنچنان که بایسته است بر نمی آید. کاش حداقل بعد از آن رفتار ناشایست سکوت میکردید و اینچنین با جملاتی از سر ندانم کاری خود را مضحکه دیگران نمی ساختید.

مثل اینکه فراموش کردید در عرصه موسیقی ایران بزرگتر از شما بسیارند. کسانی که سالهای سال پیش از آنکه شما داعیه خواندن دلشتخه باشی میخواندند. استاد شجریان را میگویم، یا استاد محمد نوری یا دیگران و مردم ایران هیچ گاه چنین تفرعن و غروری را که در کلام شما هست از زبان ایشان بخاطر نمی آورد.

شما که هستید در مقابل شجریان و قتی که او خود را خاک پای مردم و خس و خاشاک خطاب میکند؟

فکر میکنید با خواندن چهار تصنیف و نصفی آنقدر بزرگ شدید که میتوانید مردم ایران را مورد خطاب قرار بدهید؟

از آن برج کاذب پایین بیایید این مملکت فردایی هم دارد. یادتان نرود که تاریخ فراموش نمیکند. به جای این گونه مردم را نافهم خطاب کردن سر فرود بیاورید و از مردم عذر خواهی کنید. دور نیست فردایی که ملتمسانه آرزوی بخشودگی خواهید کرد.