این شرح بی نهایت

بیش از یک هفته از اعتصاب غذای 72 دانشجوی تربیت معلم فردیس کرج می گذرد . روی سخن من در این مقال نه با حکومت به ظاهر اسلامی که ننگین بودن آن بر هر شیر حلال خورده ای آشکار است نیست . بلکه با مردمی صحبت میکنم که مرگ برای ایشان آرزوی دلچسب تری ست تا زیستنی چنین سخیف و حقیر . . آن مردمی که در تمام این تعطیلات شوم نگران قیمت پودر لباس شویی بودند اما تحصن جوانان این مملکت را یا نخواستند که بشنوند و یا اگر شنیدند با پوزخندی از کنار آن گذشتند .

قبلاً در جایی نوشته بودم ، در نهج البلاغه جمله ای هست که میگوید : ” مردم لایق حکومت هایشان هستند.” میگویم و بازهم تأکید می کنم این مردمی که صبحشان را آغاز می کنند با دروغ با ترس با نفرت . این مردمی که چوب حراج به ناموس و خانواده شان می زنند . آن کسانی که پس از 18 تیر حاضر نشدند قدم رنجه نموده تا اوین تشریف ببرند بخاطر فرزندان در بندشان ، که حقیر می دانستند این جوانان از جالن و آینده گذشته شان را . این کسانی که آنقدر در روزمره گی گوسپند وار خویش غرق شده اند که زوزه ی گرگ آوایی دلنشین برایشان است و ناله های فرزندانشان گوش خراش. لایق حکومتی چنین بی قاعده و قانونند . اینان در هرگام توشه ی لعنت و نفرین آیندگان را بر گرده های خویش سنگین می کنند و جالب اینجاست که از مردانگی و رشادت داد سخن ها می دهند در مجالس غر غر های عصرانه شان و از اینکه ما در هیبت جوانی ال بودیم و بل و جوانان امروزه روز خامند و نادان.

میگویند دود از کنده بلند می شود. راست گفته اند اما نه از کنده های نم گرفته ی نسل پیشین این مملکت که سنگی را به چاه انداخته اند که امروز نه تنها برای بیرون آوردنش یاری نمی رسانند بلکه چوب لای چرخ جوانان نیز می گذارند و افتخار میکنند که ترسویند و نادان .

جماعت مدعی ایران دوستی شکنجه های این جوانان را به هیچ می گیرند و با تمسخر و تبختر ایشان را دست نشانده ی آمریکا و انگلیس لقب می دهند. تحلیل هایشان از اوضاع جهان هنوز بر پایه نگاه خاله خانباجی ها می گردد . و لی ترسشان و حقارتشان از صدای لرزانشان پیداست . هنگام که ناچار به اعتراف می شوند دهان باز می کنند که این سرنوشت است و چاره ای نیست خودمان را به کشتن بدهیم که چه فرزندانمان را آواره کنیم . نمی دانند که فرزندانشان بیزارند که ایشان را والدین خود بدانند .

کودک از لحظه ی تولد قهرمانی بیمانند در ذهن خویش از والدینش می سازد ، دردناک است که هنوز به بلوغ نرسیده بفهمد این وال این بزرگتر این پدر این مادر و این راهبر عروسکی پوشالی بیش نیست . جالب اینست که بعد جلسه می گذارند و روانکاوی می کنند که نسل امروز پرخاشگر است وادینش را وقعی نمی گذارد و الی آخر .

از خواب بیدار شوید ، هشدار میدهم از خواب بیدار شوید این قهقرایی که بدان گرفتار شده اید سر منزل سعادت نیست . بفهمید که نه تنها داراییتان را به یغما میبرند که ناموستان رانیز چوب حراج زده اند . حراج انسان است این محبس بی تنفس .

امروز هر جوانی برای خودش اسماعیلی ست نا امید ، چرا که آن دام اهدایی خداوند که ناجی جان اسماعیل شد پیش از این سربریده شده و این نامردمان ثروت و شکوهشان را بر خون جوانانتان بنا می کنند .

چه اشکالی دارد در لحظات دلخوشیتان با نگاهی با کلمه ای و با باوری همراه این جوانان باشید . شما که دمی بدون هوس شکمهاتان نمی آسایید یک لحظه فکر کرده اید چگونه است جوانی که در اوج دوران شکوفندگی و سرزندگیست دست از همه چیز می شوید و روزها بدون غذا در تحصن می ماند . کدام هدف است که اینچنین انسان را توانمند می کند و استوار .

باور دارم که حرفشان را نشنیده اید . سخت نیست . هرچند اکثریت غریب به اتفاق رسانه ها و خبرچی های این مرزو بوم قلم به مزد و ترسو و ریا کارند اما سخت نیست شنیدن حرفهایی که  اگر کمی به خودت فرصت بدهی حرف توهم هست . پس بشنو و بعد قضاوت کن نه نا شنیده و عجول.

یک نظر

RSS نظرها TrackBack Identifier URI